Αγάπη; Όχι ... Χημεία!

"Η αγάπη πάντα στέγει, πάντα πιστεύει. πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. Είτε γλώσσα, παύσονται. Είτε γνώσις καταργηθήσεται.". έγραφε ο Απόστολος Παύλος στην Α' προς Κορινθίους επιστολή του (13:7-8). Φαίνεται όμως πως ό,τι ισχύει για την αγάπη δεν ισχύει για τη γνώση και την επιστήμη, που όχι μόνον δεν ανέχεται (στέγει) την αγάπη, αλλά, θέλει και να την καταργήσει ...

Η αγάπη είναι απλώς ένα χημικό φαινόμενο! Οι φερομόνες είναι πτητικές ενώσεις, οι οποίες εκπέμπονται από τους ζωντανούς οργανισμούς και οι οποίες μπορούν να ανιχνευθούν από εξειδικευμένα νευρικά κύτταρα της μύτης ενός άλλου ατόμου του ίδιου είδους! Στους ανώτερους οργανισμούς, τα χημικά μηνύματα γίνονται αντιληπτά κυρίως μέσω της όσφρησης. Στα θηλαστικά, από τους σκύλους ως τους ελέφαντες, ο εντοπισμός των φερομονών επιτυγχάνεται με το ρινοϋδινικό όργανο, που βρίσκεται στη ρινική κοιλότητα. Στα περισσότερα πλάσματα οι φερομόνες προκαλούν μια σειρά ενστικτωδών συμπεριφορών, από την επιθετικότητα μέχρι την επιλογή ερωτικού συντρόφου! Το ρινοϋνιδικό όργανο έχει εκφυλισθεί στον άνθρωπο κι αυτό κάνει τους επιστήμονες να μιλούν για τη χαμένη έκτη αίσθησή μας.

Η έρευνα όσον αφορά στον άνθρωπο και στις φερομόνες συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες, χωρίς ωστόσο απτά αποτελέσματα, αν και οι συγκεκριμένες χημικές ουσίες πουλιούνται με το κιλό σε όσους ελπίζουν να "προσελκύσουν" τον έρωτα της ζωής τους. Μια πρόσφατη έρευνα στα ποντίκια έδειξε ότι, όταν θέλουν να ζευγαρώσουν, το ρινοϋνιδικό τους όργανο τα βοηθά να καθορίσουν το φύλο, την κοινωνική κατάσταση, ακόμη και αν τα ρομαντικά αισθήματα είναι αμοιβαία. Στα ποντίκια έχει εντοπιστεί επιπλέον και ένα γονίδιο στο DNA τους που επιτρέπει την αναγνώριση των φερομονών. Παρόμοιο γονίδιο, αλλά εκφυλισμένο, έχει εντοπιστεί και στον άνθρωπο.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν κάποτε πολύ περισσότερο τις φερομόνες, αλλά το γονίδιο τελικά εκφυλίστηκε. Οι έρευνες συνεχίζονται για τον εντοπισμό κάποιων άλλων γονιδίων που πιθανώς βοηθούν στην ανίχνευση των φερομονών. Και η παραγωγή τεχνητών φερομονών που μπορεί να τροποποιήσουν την ανθρώπινη συμπεριφορά δεν αφορά μόνο ζητήματα της ερωτικής προσέγγισης. Θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμοποιηθούν στη διαφήμιση, στην πολιτική, ακόμα και στον πόλεμο ...

Χαρακτηριστικός ο διάλογος από την ταινία "Ο συνήγορος του διαβόλου", με τον Αλ Πατσίνο: "Και η αγάπη;" "Έχει απλώς υπερτιμηθεί. Χημικά δεν διαφέρει και πολύ από το φτέρνισμα ...".

Ίσως ο έρωτας να μην περνά τελικά από το στομάχι αλλά από τη μύτη!